"Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne" (J 3,16)
W tym zdaniu, które powiedział Jezus, choć wydaje się proste to wszystko jest nieoczywiste. Dlatego potrzebujemy zatrzymać się, pogrążyć w reflekcji i podjąć decyzję. Konkretny wybór.
Czy umiemy kochać tych, którzy nam dobrze czynią? Raczej tak i nie musimy się nad tym specjalnie dużo wysilać. Jednak, czy umiemy kochać tych, którzy błądzą? Pysznych, chciwych i nieczystych?
Można kochać ludzi, którzy giną na wojnach. Ale tych, którzy je wszczynają? Można kochać tych, których biednymi uczyniło „prawo rynku”. Ale tych, których niszczy alkohol lub popełnione przestępstwo? Jakże trudno ich kochać. Bóg kocha każdego z nich i nie ma względu na osobę. Czy nie ma w nas pokusy podpowiadania Bogu, kto jest warty kochania?
Pomyślmy w której grupie umieszczamy siebie samych, któż z nas „jest bez grzechu”?
Jezus będąc nieskończenie Święty, dobrowolnie zechciał stać się moim grzechem.
Jak pisze ks. abp Grzegorz Ryś w swojej książce pt. (Moc Wiary, 2017): „On, pokorny, chce stać się moją pychą; On, ubogi, chce się stać moją chciwością; On, oddający życie, jest gotów stać się każdym popełnionym przeze mnie morderstwem. Chce mi to zabrać. Wziąć na siebie, by umarło razem z Nim na krzyżu. Pyta tylko, czy mu to oddam. Oddasz Mu?”.
„kto spożywa moje ciało i krew moją pije, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,54). On ofiaruje nam życie wieczne, nie tylko kiedyś, po paruzji, ale już teraz. Bóg obiecuje nam dwie rzeczy:
1. Że nas wskrzesi (kiedyś)
2. Że możesz mieć w sobie życie Boga
Możesz kochać tak jak On. Możesz wybaczać siedemdziesiąt siedem razy. Możesz kochać nieprzyjaciół. Możesz błogosławić tych, którzy cię przeklinają. Możesz… zło dobrem zwyciężać. W komunii z Jezusem – w zjednoczeniu w Ciele i Krwi.
W tym nie chodzi o wiedzę, lecz o doświadczenie spotkania.
Czy pragniesz więc dzisiaj zrobić pierwszy krok (lub kolejny) do spotkania z nim?
